Prinsjes en prinsesjes

Tien weken lang heb ik mijn leerlingen in zo’n beetje elke hoedanigheid mogen aanschouwen. Van net wakker tot in een luidruchtige rij voor de supermarkt. Met een altijd en overal functionerende smartphone zijn Zoom-lessen overal te volgen. Hoe langer het afstandsonderwijs duurde, hoe minder gêne de jongeren leken te kennen. De schaamte voorbij. Veinsden ze in de eerste weken nog opgestaan en voorbereid te zijn, in week tien van de schoolsluiting namen ze al lang de moeite niet meer om hun bed überhaupt uit te komen voor de eerste les begon. Tenzij een bezoek aan het toilet niet kon worden uitgesteld. Dan werd een leeg beeld verklaard met ‘ik ben ff poepen juf.’

Deze week werden de eerste live lessen weer gegeven. Om negen uur, dus dat betekende een akelig vroege wekker die we zeker niet gemist hebben. Een leger aan collega’s wachtte de, naar ik verwachtte, onuitgeslapen koppies op. Geduldig kregen de popelende pubers te horen welke pijl ze via welke wastafel naar welk lokaal moesten volgen. Ontsnappen uit een escaperoom is er niets bij. Na een succesvolle expeditie van fietsenkelder tot klaslokaal installeerden zij zich op de stoel waar ze de komende vijf uur moesten doorbrengen. Ideetje van de vergadergrage Rutte, die het totaal geen probleem vindt om stuiterende tieners binnen het lokaal hun lunch te laten verorberen. 

En daar zaten ze dan, mijn lieve leerlingen die ik nog nooit zo welwillend in de klas had gehad. Geen storende smartphones, geen oortjes en heel keurig op gepaste afstand. Maar dat is niet wat mij bijna van mijn gedesinfecteerde stoel deed vallen. Waren dit de leerlingen die twee dagen geleden nog met make-uploze mondjes en slaperige oogjes vanuit hun bed de les in Zoomden? Terwijl ik me die ochtend in grote haast in een grijze trui had gehesen, hadden de leerlingen zichtbaar uitgepakt. Alsof ze tien weken make-up in één dag moesten inhalen, zaten ze als ware prinsjes en prinsesjes in de les. Uitgedost met keurig gekapte koppies en zorgvuldig matchende outfits. 

Hoe kon ik zo snel gewend zijn aan hun digitale voorkomen? En hoe kon ik hun zombiestaat zo makkelijk accepteren als het nieuwe normaal? Met een dankbare glimlach bekeek ik de levendige leerlingen. Dankbaar voor hun recalcitrante rebelsheid waarmee ze hun eigen gang gaan. Zich niets aantrekken van wat die volwassenen als het nieuwe normaal zijn gaan zien. Wie had gedacht dat ik nog eens van mijn leerlingen zou leren dat er toch echt een verschil bestaat tussen de virtuele wereld en de werkelijkheid.

Lees hier hoe mijn leerling Yael Prenger de kledingstress ervaart voor de eerste schooldag. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s