De vrijeschool gaat digitaal

Alles heeft zo zijn voordelen. Ook digitaal lesgeven. Als doorgewinterde vrijeschooldocent ben ik natuurlijk een groot voorstander van fysieke lessen. Maar eerlijk is eerlijk, dat virtuele klaslokaal is zo gek nog niet.

Het duurde nog geen week om de krijtbordliefhebbers een digitaal lerarenbestaan aan te leren. Geen Rudolf Steiner om ons te laten leiden, geen antroposofisch handvat om te grijpen. Behalve het belangrijke principe dat we de leerlingen wilden blijven zien. Zien op afstand? Ja, dat kan via Zoom. Even wennen, maar met het Pipi Langkous-motto in gedachten – ík heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan – ruilden we ons bordkrijtje in voor een cursor en onze papieren opdrachten voor digitale studiewijzers. De AVG zetten we even in quarantaine.

Na drie weken thuisonderwijs zijn het misschien de leraren die veel hebben geleerd. De digitale wereld is niet langer een angstaanjagende schijnwerkelijkheid. Integendeel: de fysieke wereld vormt nu juist de bedreiging. Uitgerust met een Zoom-account zien we onze leerlingen dagelijks op ons scherm. Ok, in pyjama, op de camping of ondersteboven op de bank, maar ze zijn er. Sommigen zelfs vaker dan in een gebruikelijke les.

En er zijn meer voordelen waar ik als leraar stilletjes van geniet. Voor het eerst is het volkomen stil in de les. Lang leve de ‘mute’-knop waarmee je alle stembandjes in één klik uitschakelt. Doet een leerling tijdens de les volstrekt iets anders? Je krijgt het niet mee en leeft in de heerlijke utopie dat iedere puber aan je lippen hangt. De natte droom van elke docent. Nog een voordeel: geen protest en knallende deuren als je een leerling uit de les stuurt. Met één klik en floep, de leerling is verdwenen.

Terwijl ik door een spookschool loop, bekruipt mij de vraag hoe ouders het bolwerken. Stoepkrijten zij nu ook gele strepen in hun achtertuin om de paffende pubers weg te jagen? Welke sanctie staat er  thuis op het achteloos rondstrooien van lege blikjes en snoeppapiertjes? Ligt er al een stapel blauwe ‘uitgestuurd’-brieven voor de wekelijkse avondvergadering?

Er zijn zaken die ik níet mis aan mijn fysieke docentenbestaan. Maar eerlijk is eerlijk, pauzewacht lopen op een leeg schoolplein gaat ook vervelen. Net zoals ik cloudmatig een ‘tangconstructie’ uitleggen spuugzat ben. Het ultieme doel is bereikt, het onvoorstelbare werkelijkheid geworden: anno 2020 staat ook de vrijeschool met twee benen in het moderne, digitale tijdperk. Mag ik nu dan alsjeblieft weer slalommend tussen de boterhammenkorsten en gamende leerlingen door mijn klaslokaal bereiken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s