Het nieuwe normaal

Zaterdagochtend na de Corona uitbraak. Deze nacht heeft Klaas Vaak mijn brein nog niet weten te herprogrammeren. Mijn hoofd denkt: koffie, kleren aan en op weg naar mijn even onuitgeslapen sportgenoten. Niet omdat ik zo graag in sluimerstand in de sportschool sta te springen, maar omdat ik anders in de knel kom met al het werk dat nog moeten gebeuren. Logisch toch? Tot een week geleden wel. Toen we nog leefden in het Pre-Corona tijdperk.

Inmiddels is het Corona tijdperk ingegaan, maar mijn trage besturingssysteem doet er even over om in te tunen op deze nieuwe werkelijkheid. Nog even waan ik me in de oude wereld waar alles nog ‘normaal’ was. Een gewone zaterdagmorgen waarop ik met een vracht aan sportkleding en werkspullen de deur achter mij dichttrek: op het Mercatorplein zie ik wat eerste mensen in het straatbeeld verschijnen. De poelier die zijn plofkippetjes en ganzenleverpaté schikt, een student die met lange nachtdiensten zijn studie kan betalen. Een paar blokken later passeer ik de eerste buitensporters. Getooid in de nieuwste sportkleding trainen ze zich met zichtbare tegenzin naar een geboetseerd lichaam zoals de magazines voorschrijven. Om hun pols een slim horloge om hun prestaties nauwkeurig te meten en real time te vergelijken met andere sportievelingen.

In dit pre-Corona paradijs begint het gewoonlijk in de Raadhuisstraat al flink vol te lopen. Ik zie de eerste touringcars al vertrekken. Zonder gêne een spoor van toeristen en uitlaatgassen uitstotend. De meeste selfie-makers komen van ver, want de vliegtickets zijn momenteel erg voordelig. Met een beetje slimme deal vliegen ze voor een appel en een ei van China, Vietnam of Afrika naar de Wallen. Ze kunnen met eigen ogen aanschouwen hoe wij op een normale zaterdag op de kleding-koopjes jagen, die in hun land in elkaar genaaid zijn. We verwelkomen ze graag, want ze laten onze economie knetteren. Daarom is het ook normaal dat de Damstraat meer gefrituurde deegslierten met chocolade versiering herbergt, dan ongedierte om de gesneuvelde crêpes en hamburgerresten te verorberen.

Zonder gevaar op besmetting – hoewel de overlevingskans in het hoofdstedelijke verkeer wellicht minder groot is dan bij de Corona uitbraak – vinden we het volstrekt normaal om elkaar omver te lopen of met een rinkelende fietsbel de toeristen van hun uitheemse slippers te rijden. Want wij hebben wél een programma, vergaderingen en deadlines. Een piepende telefoon herinnert ons aan de vrienden die hoognodig aandacht verdienen. Een blik op ons scherm confronteert ons met het schrikbarende aantal onbeantwoorde e-mails. Godzijdank is het weekend en kun je alles bijwerken. Om op maandag weer op tijd in de file aan te sluiten om ons naar een gekmakende kantoortuin te brengen. Normale gang van zaken toch? In de Corona-nachtmerrie niet.

Op deze zaterdagochtend is alles anders. Ik sta op zonder verplichtingen. Mijn leerlingen werken efficiënt en zelfstandig thuis en hebben gisteravond al hun opdrachten ingeleverd. Zonder te onderhandelen, zonder te piepen. Op deze zaterdagochtend is alles anders. Ik sta op zonder verplichtingen. Nakijken kan ook maandag, want zonder alle rompslomp en afleiding op de werkvloer, is er tijd genoeg. De sportschool is dicht en de straten zijn leeg. Zelfs het luchtverkeer ligt stil waardoor mijn balkon ineens een rustoord is. Amsterdam is massaal vrij en belt met vrienden en familie. Leest een boek op de bank en komt eindelijk eens toe aan de klusjes die nog moesten gebeuren.

Het is even wennen, maar dit nieuwe normaal is zo gek nog niet. Kunnen we dat ook vasthouden in het post-Coronatijdperk?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s